Kontrowersyjny luksus, czyli historia i charakterystyka jedwabiu

Hej! Dziś przychodzę do Was z nowym wpisem, w którym opowiem historię oraz charakterystykę jedwabiu, który jest tkaniną luksusową, ale kontrowersyjną.

Jedwab prawdopodobnie pochodzi z Chin, tak wskazują źródła, które prześledziłam. Wytwarzanie jedwabiu w Chinach było tajemnicą. Dopiero najprawdopodobniej w 550 roku tajemnica została przemycona do Konstantynopola. Jednak zanim o wytwarzaniu jedwabiu i jego przemycaniu, przytoczę Wam krótką legendę, która głosi, że jedwab został odkryty w ogrodach cesarza Huang Di.


„Gdy Cesarzowa rozkoszowała się herbacianym naparem pod drzewem morwy, do jej filiżanki wpadł kokon owada. Cesarzowa była zachwycona, jak owad pięknie odbija światło. Kiedy pociągnęła za jedną z nitek, okazało się, że choć delikatna w dotyku, jest dość trwała. W taki, o to sposób cesarzowa wpadła na pomysł, by z kokonów tkać materiał”. Oczywiście jest to tylko piękna legenda, która jednak ma w sobie ziarnko prawdy” źródło Vogue Poland



Przyjmijmy, że jedwab pochodzi z Chin. To kiedy trafił na zachód? Tajniki jego wytwarzania trafiły na zachód najprawdopodobniej dopiero w 1147 roku za sprawą króla Sycylii. Dziś jedwab hoduje się w krajach, gdzie uprawiana jest morwa biała. Dlaczego zapytacie? Dlatego, ponieważ liście morwy białej służą za pożywienie dla gąsienic jedwabników. Na liście tych państw znajdują się oczywiście Chiny, a poza tym Japonia, Indie, Bułgaria, Turcja czy Francja.

W Polsce hodowla i wytwarzanie jedwabiu było znane już w XVIII w. Początkowo produkcja była niewielka, ale w okresie miedzy wojennym wzrosła, dzięki działalności Pana Witaczka, który założył Zakład Jedwabiu Naturalnego „Molanówek”. Niestety w 1997 roku zakład został wykupiony przez Jedwab Polski. Po plantacjach białej morwy zostały pojedyncze drzewa, a od 1996 roku surowy jedwab sprowadzany jest z Chin, a ręcznie malowany w Milanówku.



Przejdźmy do charakterystyki i powstawania jedwabiu. Uzyskuje się go z kokonu jedwabnika morwowego lub jedwabnika dębowego. Natomiast najbardziej luksusowy rodzaj materiału wytwarzany jest z dzikich jedwabników, czyli jest to jedwab Dupion. Jedwab jest pochodzenia naturalnego i charakteryzuje się pięknym połyskiem. Włókna są bardzo cienkie, ale mocne i wytrzymałe na rozciągnięcia. Tkanina jest mocno sprężysta, ma dobrą higroskopijność, jest miękka, cienka i przyjemna w dotyku. Doskonale zatrzymuje ciepło i nie uczula. Jak prać jedwab? Materiał namaczamy w ciepłej wodzie, ale nie gorącej. Najlepszym preparatem do prania jest szampon do włosów.



A jak to jest z produkcją jedwabiu? Czy posiada swoje zamienniki? Już przychodzę do Was z odpowiedzią na te pytania. Zacznijmy od tego, że nowoczesne technologie pozwalają nam cieszyć się bardziej etyczną produkcją jedwabiu. Jednym z nich jest certyfikat Oeko-Tex lub GOTS. Jednak najbardziej etyczne produkowanie tkaniny nie pozwala go nosić weganom, ponieważ jedwab jest pochodzenia zwierzęcego. Dlatego świat mody stworzył kilka roślinnych alternatyw. Najbardziej interesujący zamiennik, produkowany jest ze skórki pomarańczy. Debiut pomarańczowego jedwabiu miał swoje miejsce w kolekcji apaszek marki Salvatore Ferragamo. Jednak prawdziwym przełomem w produkcji alternatyw jest nić pajęcza. Nić pajęcza, tak samo jak jedwab, jest wytrzymała i delikatna. W dzisiejszych czasach konsumenci są bardziej świadomi, dlatego fajnie, że świat mody wkracza na nowy jedwabny szlak i szuka rozwiązań.


Była to krótka historia jedwabiu oraz jego charakterystyka. Jedwab jest idealnym materiałem na lato, a wyprzedaże świetną okazją, żeby w przystępnej cenie upolować coś jedwabnego. Dobrym miejscem do kupna ubrań lub dodatków z jedwabiu, są również lumpeksy oraz sklepy vintage.

A Wy jak, lubicie jedwab? Nosicie? Słyszeliście o alternatywach jedwabiu? Piszcie w komentarzach.

Inspirujcie się. Do zobaczenia.

Marzka

29 wyświetleń0 komentarzy

Ostatnie posty

Zobacz wszystkie